Trainen met… Eva van den Born

2016 was het jaar dat Eva van den Born haar neus flink tegen het venster drukte. Met een aantal overwinningen en podiumplekken op zak maakte ze naam en faam hier in de regio. Deze stijgende lijn wilde zij in 2017 doorzetten, maar een aanrijding met een auto gooide roet in het eten. Het gevolg; negen maanden lang pijn in de rug en geen koersen. Nu is ze terug, rijdt ze pijnvrij rond en wil ze alleen nog maar naar de toekomst kijken. Een mooie reden om met haar op de fiets te stappen in een nieuwe Trainen met...

Zoals altijd is Westland Wil Vooruit de uitgelezen plek om te beginnen voor een Trainen met... Op de weg er naartoe zag ik Eva in de verte al rijden. Dus even een sprintje om haar in te halen. Aangekomen in haar wiel kijkt ze niet op of om. Gefocust zit ze op de fiets, haar benen die met enige souplesse als enige bewegen. Het is alsof het haar geen kracht kost om die pedalen te laten draaien. Als ik naast haar kom rijden schrikt ze op uit haar focus en met een lach op d'r gezicht zegt ze: Hoi, ik ben Eva!

 

 

We fietsen samen richting Westland Wil Vooruit om vanaf daar richting de Zweth te rijden. Onderweg hebben wij het over haar successenjaar 2016. Van den Born won in dat seizoen de ene na de andere koers. Kers op de taart was haar laatste weekend. Hierin won ze maar liefst twee koersen! Een straf nummertje van haar, vooral als je bedenkt dat Van den Born toen pas voor haar tweede jaar koersen reed. Het succes wat Van den Born behaalde was vooral in België, daar waar zij zich als renster het meest op gemak voelt. De sfeer, de beleving en de omlopen. Het is anders dan in Nederland, veel intenser en meer op het lijf geschreven van de Naaldwijkse. Het is dan ook niet gek dat zij in 2016 koos voor een Belgisch team. Niet omdat wij in Nederland geen goede damesploegen hebben, maar om het wielrennen écht te beleven.

 

Van den Born was in 2016 o.a. de sterkste in Nieuwpoort

De stijgende lijn die Van den Born te pakken had in 2016 wilde zij in 2017 voortzetten. Ze ging met haar ploeg op trainingskamp om daar de laatste puntjes op de i te zetten voor het nieuwe seizoen.  2017 moest het seizoen 2016 overtreffen. Na terugkomst stapte Van den Born direct weer op de fiets om de benen wat los te rijden. Tijdens haar rondje haalde een auto haar in en wilde enkele meters later een erf op rijden. Hierbij zag de bestuurder Van den Born over het hoofd, met als gevolg dat Van den Born tegen de auto klapte. Dit was het begin van een lange periode waarin Van den Born niet kon fietsen. In eerste instantie leek de schade mee te vallen, maar ze bleef last houden van pijn in haar rug. Na vele bezoeken bij verschillende specialisten kon niemand haar van deze pijn afhelpen. 9 maanden lang liep ze rond met die pijn. Strijdbaar als ze is probeerde ze nog wel te koersen, maar een gewenste niveau werd niet gehaald. Er kon officieel een streep door 2017 worden gezet. Voor Van den Born was dit een enorme domper. Sportvrouw in hart en nieren, dan is stilzitten een enorme frustratie.

Ook Nederhasselt kwam op de naam van Van den Born

We rijden langs de Zweth richting Wateringen om zo via Kijkduin de duinen in te schieten. Gelukkig gaat het beter en voelt zij geen pijn meer in haar rug. Maar ja 9 maanden stilzitten is niet bevorderlijk voor je prestaties. Daarom moet ze weer hard trainen om er in 2018 weer te staan. Een pak vol moraal moet haar weer naar het niveau van weleer brengen. Het is mooi om te zien hoe vastberaden ze is om terug te keren en als ik haar zo zie rijden en haar aanhoor geloof ik dat zij dit ook kan. Van den Born is fysiek en mentaal sterk. Daarnaast heeft ze een stukje onbevangenheid over zich heen dat zij zich niet snel laat gek maken. Zij weet wel wat ze doet. Geef haar een halve seizoen om op te starten en daarna vliegt ze weer als vanouds.

 

Door de duinen rijden richting Hoek van Holland. Onderweg vertelt Van den Born dat zij al vanaf 2017 niet meer voor een Belgisch team rijdt, maar voor het Zuid-Limburgse De Maaslandster Veris CCN International Cycling Team. Zij is voor dit damesteam al een paar keer als gastrenster meegegaan en dat beviel haar zo dat ze nu dus de overstap maakt. Zoals de naam al verklapt is dit een zeer internationaal damesteam, met rensters uit o.a. Nieuw-Zeeland, Japan, Duitsland, Groot-Brittannië, Finland en Nederland. Met een mooi nationaal en internationaal programma voelt Van den Born zich daar thuis.

Van den Born in de kleuren van het Maaslandster Veris CCN International Cycling Team

Bij Hoek van Holland aangekomen hebben wij het over haar manier van koersen. Aangezien ze nog maar twee echte seizoenen heeft meegedraaid merkt ze dat ze nog niet veel koersinzicht heeft. Ze laat zich makkelijk wegdrummen als het op de kant gaat en zit nog iets te vaak te ver van achter. Dit zijn puntjes die je mooi kan trainen tijdens de donderdagavondcompetitie op Westland Wil Vooruit of op zondagochtend bij de Coureur. Als ze deze dingen onder de knie krijgt, dan kan ze weer stappen maken. En wie weet hoe ver ze dan nog kan komen. Want dat Van den Born sterk is, daar bestaat geen twijfel over. Het is nooit te laat om prof te worden. Neem nu Marijn de Vries. Zij werd op haar dertigste nog prof! Het kan Van den Born ook zomaar overkomen.

 

Na Hoek van Holland rijden we naar de Maasdijk om binnendoor bij Heenweg naar Naaldwijk te rijden. Daar scheiden onze wegen en zeggen we elkaar gedag. Eva van den Born, een spontane renster die niet zomaar opgeeft. Zij laat 2017 achter zich en laat haar benen spreken. Laten we hopen dat wij weer veel over haar mogen schrijven!

 

 

 

Geplaatst in Interviews.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *